JOKE MERCKX dochter van Linda Francken
ROUWERVARING Wat gebeurde er? Manège en moeder maakten het door haarzelf gekochte paard (een prestatie die ze nog steeds niet heeft geëve- naard) en haar vader onterecht zwart (het bleek een pijnscheut te zijn in een voorvoet, een pees die fout zat, ...) Zij was toen op vakantie bij haar moeder. Na haar gezien te hebben in die manège, is ze letterlijk plots uit mijn leven weg. Zoals een verongelukt iemand. Het huis, de kamer, haar spullen, alles was nog hetzelfde. Alles was onaangeroerd vanaf dat ene ogenblik. Ze speelde dood, geen contact mogelijk, alsof ze niet meer bestond. Leuke moeder nietwaar? En echt, ik heb haar vanaf haar geboorte contant verzorgd en opgevoed. Het was als een stuk dat uit mijn lichaam was gescheurd. Wie dat
ook beleefde, kent dat gevoel, wie dat niet ervaarde, die kan zich dat moelijk inbeelden. Tot jaren erna kon ik geen jong meisje zien, op TV of op straat, zonder dat pijnlijk gevoel, dat willen wenen. Maar alles slijt, en na een 3 jaar was het eindelijk voorbij. Ik had afscheid genomen, ze was uit mijn ‘systeem’. Misschien hebben sommigen datzelfde meegemaakt, rouwen, maar dan plots, dan staat die persoon voor je. Zo was het ook bij mij. Ik voelde niets, ik had afscheid genomen. Zij gedroeg zich kindser dan er voor, en had duidelijk geen enkele affectie meer voor me. Maar vooral, het raakte me niet meer. Dat is een ‘goede’ rouwervaring, dat is eindelijk afscheid kunnen, mogen nemen.
Toen ze nog piepjong was, website van haar ex-vader
helaas wil ze zich nooit verzoenen
En dan doet ze het een tweede keer, omdat ze niet wil dat ik haar help te aanvaarden wie ze is, met welke beperkingen ze moet leren omgaan. En, dat gaf niets. Ik ben zelf verhard, sta misschien te onmenselijk tegen die persoon. Maar ze komt me zeer onmenselijk over, en daar zijn volgens mij geen excuses voor, zeker als je weet hoe ik alles voor haar gedaan heb, hoe ik door een diepe rouwende put diende te gaan.
Maar ach, ze was maar teruggekomen omdat haar vriend haar duwde. Die vriend, die lijkt ook spoorloos. Ze heeft ook nooit enige spijt betuigd, zelfs niet gevraagd hoe het al die jaren met me was. Ze was enkel in zichzelf geïnteresseerd. En mijn partner en ik, tja, we hadden er geen boodschap aan. Maar mijn echt beminde partner, zij heeft gelukkig die rouwervaring niet moeten meemaken. Het is moeilijk om tijdens het rouwen nog veel inzet te hebben in een relatie.
En, het gevoel lijkt om te draaien naar vrieskou, iets wat ik nog nooit had gevoeld. Ik heb haar ook geschreven, ik weiger niemand de deur, alleen haar wel.